Is trí fhógraí, trí líonraí sóisialta nó trí ghlao gan choinne a thagann go leor daoine atá thíos leis ar bhróicéir líomhnaithe ar líne. Bíonn cuma ghairmiúil ar an suíomh gréasáin, taispeánann an cuntas custaiméara brabúis tar éis tamaill ghearr, agus déanann „bainisteoir cuntais“ pearsanta teagmháil go rialta. Is minic a thosaíonn sé le suim bheag agus taiscí níos airde á ndéanamh ina diaidh de réir a chéile.
Ní thagann an fhadhb chun solais de ghnáth go dtí go mbíonn airgead le híoc amach: cuirtear moill ar an íocaíocht, éilítear táillí, cánacha nó „díghlasáil“, nó briseann an teagmháil go hiomlán. I gcuid mhór de na cásanna sin, níor tharla aon trádáil iarbhír riamh – ní raibh sna hiarmhéideanna cuntais ná sna brabúis a taispeánadh ach insamhlú. Go minic freisin, níl an cead atá riachtanach do sheirbhísí airgeadais sa Ghearmáin ag soláthraithe den sórt sin.
Is minic a bhíonn na daoine freagracha lonnaithe thar lear agus iad ag feidhmiú faoi ainmneacha a athraíonn ó am go chéile. Dá bhrí sin, bíonn sé deacair go minic éilimh a chur i bhfeidhm go díreach ina gcoinne. Mar sin féin, is féidir le scrúdú dlíthiúil a bheith ciallmhar, mar go bhféadfadh páirtithe eile seachas na hoibreoirí a bheith i gceist – soláthraithe seirbhísí íocaíochta nó sealbhóirí na gcuntas faighteora, cuir i gcás. Braitheann sé ar imthosca an cháis aonair an bhfuil éilimh ann agus cé ina gcoinne.