Duine a iarrann comhairle ar bhanc, ar chomhairleoir rachmais nó ar idirghabhálaí airgeadais faoi infheistíocht a dhéanamh, tá sé de cheart aige moladh a fháil a oireann dá chúinsí féin. Ó thaobh an dlí de, is minic a thagann conradh comhairle i bhfeidhm dá bharr – fiú gan comhaontú sainráite, agus is cuma ar íocadh táille ar leith as an gcomhairle.
Eascraíonn dualgais as an gconradh sin. Ní mór don chomhairle a bheith oiriúnach don infheisteoir, is é sin le rá go gcuirfí do spriocanna infheistíochta, do thoilteanas riosca a ghlacadh, do chúinsí airgeadais agus do thaithí san áireamh. Ní mór di a bheith oiriúnach don táirge freisin: caithfear eolas ceart iomlán sothuigthe a thabhairt ar shaintréithe agus ar rioscaí bunúsacha an táirge a moladh – m.sh. ar riosca caillteanais, ar cheangal fada caipitil nó ar intrádáltacht theoranta. Ag brath ar an gcás, ní mór eolas a thabhairt freisin ar na coimisiúin agus ar na haisíocaíochtaí a fhaigheann an comhairleoir as an moladh.
Ní toradh ar dhrochchomhairle gach caillteanas; is ar an infheisteoir a thiteann riosca an phraghais go bunúsach. Má sáraíodh dualgais, áfach, d’fhéadfadh éileamh ar dhamáistí a bheith i gceist, éileamh a bhíonn dírithe go minic ar an infheistíocht a chur ar ceal. Braitheann sé ar imthosca an cháis aonair agus ar na doiciméid atá ar fáil cé acu an gcomhlíontar na coinníollacha agus an féidir iad a chruthú i gcás díospóide. Ós rud é gur féidir le héilimh dul as feidhm faoi reacht na dtréimhsí teorann, is fiú scrúdú a dhéanamh go luath.